Zomer in Azië – Deel 6: Eiland der vulkanen

Welkom terug! Twee weken geleden hebben we een hoop foto’s gezien die ik rondom Jagna, het stadje waar mijn vriendin woont, gemaakt heb. Het blogje van deze week zal zich voornamelijk afspelen op Camiguin, een eiland op een paar uur varen vanaf Jagna. Desondanks begint ons avontuur deze keer nog op Bohol, terwijl ik op zoek ben naar de Cantuyoc Cave, de op een na diepste grot van de Filipijnen. Om er te komen beklimmen we vele steile hellingen met de scooter naar de plek waar de grot zich zo ongeveer zou moeten bevinden. Helaas krijgen we daar te horen dat de grot ergens diep in de jungle verborgen ligt en dat deze vrijwel onbereikbaar is… Gelukkig is de klim niet helemaal voor niks geweest: het uitzicht in fantastisch! Bovendien ontdek ik een nachtvlinder die ik nog niet eerder heb gezien: een beervlinder, de ‘red costate tiger moth’ (Aloa lactinea).

Deze mooie red costate tiger moth maakte dat onze klim niet helemaal voor niks was geweest!

Toch baalden we wel een beetje: we hadden ons zo verheugd op een grot! Gelukkig zijn er op Bohol nog zo’n 1.399 andere grotten bekend, dus keus genoeg! We besloten voor de Odiong Cave te gaan, een grot die niet al te ver weg zou moeten liggen. Nadat we de rit hadden gemaakt, besloot een vriendelijke man uit het dorpje ons de weg te wijzen. Het was een heftige wandeling van ongeveer een half uur door het dicht begroeide bos, waarbij ik ondanks mijn stevige wandelschoenen meerdere keren bijna op mijn bek ben gegaan! En dan liep onze gids -een man van richting de 60- lekker op zijn sandalen! Ongelofelijk! De grot was de tocht zeker waard trouwens: dankzij onze zaklampen konden we mooi de duizenden vleermuizen zien die er hun huis van hadden gemaakt. Wat een spektakel! Nadeel was dan wel weer dat je tot aan je enkels in de vleermuizenstront loopt…

De vele luidruchtige bewoners van Odiong Cave

Een paar dagen later was het tijd om naar Camiguin te varen. Ik moest sowieso al vroeg opstaan om tickets te kopen voor de boot, dus ik besloot de wekker nog net iets eerder te zetten om de zonsopgang te fotograferen vanaf het strandje. Met mijn briljante timing wist ik natuurlijk precies die ene dag uit te kiezen waarop de zon verstopt was achter een dik grijs wolkendek. Dan maar wat anders verzinnen. Hmmm… High-key? Het bleek een schot in de roos, want zelden ben ik zo tevreden geweest over een landschapsfoto!

Een bewolkte morgen vanaf het strand in Jagna

Die middag was het eindelijk tijd om te vertrekken. Met een grote boot zijn we in een paar uur tijd naar Camiguin gevaren, een prachtig ongerept eiland! Leuk feitje: met een oppervlakte van slechts 238 km2 en maar liefst 7 vulkanen is Camiguin het eiland met de hoogste vulkaandichtheid ter wereld! Wat je op deze website allemaal wel niet leert… Een van de mooiste plekjes van het eiland is de Tuasan Falls. Dit is een van de twee toeristische watervallen van het eiland, vooral vanwege de goede bereikbaarheid. De omgeving is er prachtig met overal bloemen, enorme boomvarens en zelfs her en der Aziatische ‘kolibries’: honingzuigers! De waterval zelf was ook zeker niet lelijk, en het was een heerlijke plek om te zwemmen!

Boomvarens en een waterval… Welkom op Camiguin!

De volgende dag stond er een tweede waterval op het programma: de Binangawan Falls. Deze is wat minder bekend onder toeristen omdat de route ernaartoe vrij heftig is: een kilometerslange klim met de scooter op een helling van bijna 20%! Eenmaal aan het einde van de weg aangekomen hadden we geen idee welke kant we op moesten. Dus uiteraard gingen we compleet de verkeerde kant op. Struikelend door dichte begroeiing moest er wel een paar keer gestopt worden om orchideeën te fotograferen. Helaas niet de orchideeën in de bomen zoals ze in de tropen meestal te vinden zijn, maar zoals hier in Nederland: op de grond. Het plantje heeft dan ook de toepasselijke naam ‘Philippine ground orchid’ (Spathoglottis plicata).

De Philippine ground Orchid bij de Binangawan Falls

Nog dieper in het bos stonden nog grotere orchideeën, ook op de grond. De naam van deze plant? De ‘Philippine ground orchid’ (Spathoglottis plicata). Ja, je zou het niet verwachten, maar deze plant is ondanks het andere uiterlijk precies dezelfde soort als eerder! Dit is de witte variant ‘alba’. Lekker variabel plantje dus!

De Philippine ground orchid: zelfde soort, andere looks!

Het echte paadje naar de waterval bleek zich honderd meter terug aan de andere kant van de weg te bevinden. Na een wandeling (eerder klautering) van een half uur door het dicht begroeide bos zijn we uiteindelijk toch op onze plek van bestemming gekomen! En het allermooiste? Verder was er helemaal niemand! Onze privéwaterval midden in de jungle, hoe mooi is dat? De rest van de dag hebben we lekker gezwommen en genoten van de prachtige omgeving en de stilte.

Op onze derde dag op het eiland hebben we een wandeling gemaakt op de voet van de ‘oude vulkaan’ Vulcan. Het uitzicht was wederom geweldig, maar sinds onze aankomst op Camiguin hadden we nog geen zon gezien, alleen maar grauwe wolken… Gelukkig liet de natuur zich daar niet door tegenhouden. Op het hoogste punt van de route zagen we een ‘blue pansy’ (Junonia orithya). Ik had deze vlinder nog nooit eerder gezien en was dus helemaal overdonderd door die felle kleuren! De omgeving was helaas niet geweldig en ik kon maar een paar foto’s maken voordat de vlinder ervandoor ging… Toch wil ik jullie deze beauty niet onthouden!

De kleurrijke blue pansy op de oude vulkaan

Daarna zijn de doorgereden naar de Ardent Hot Springs, heetwaterbaden die verwarmd worden door de vulkanische activiteit. Tijd om onze vermoeide spieren wat rust te gunnen. Helaas werden we in het bijbehorende dierentuintje geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid: hoewel ik de Filipijnen vaak omschrijf als ‘geweldig’ of ‘prachtig’ of ‘fantastisch’ waren die drie woorden hier nou niet bepaald van toepassing… Alles was vervallen en dieren zaten in verder veelal lege, veel te kleine kooien. Normaal maak ik vooral foto’s in een natuurlijke setting, maar dit vond ik toch belangrijk om met de wereld te delen. Gewoon, om even te laten zien dat het land ook duistere kanten heeft.

Een jong aapje in de dierentuin, een kijkje in de duistere kant van de Filipijnen

Onze laatste stop op Camiguin waren de ruïnes van de Gui-Ob kerk. Deze ruïnes zijn de enige herinnering aan de verwoestende uitbarsting van Vulcan die in 1871 een heel dorp heeft weggevaagd! Op deze historische plek leven tegenwoordig geen mensen meer, maar wel dieren zoals deze wielwebspin (Argiope appensa).

Tot zover onze avonturen op Camiguin. We hebben nog wel meer plekken bezocht, waaronder een gigantisch hoge waterval en het mooiste koraalrif ooit, maar helaas waren de foto’s niet mooi genoeg voor deze website. Misschien de volgende keer, want één ding is in ieder geval zeker: Camiguin, I’ll come again! Tot volgende week!

2 Reacties op “Zomer in Azië – Deel 6: Eiland der vulkanen

  • 23 januari 2020
    Permalink

    Beste Quinten, het zijn weer indrukwekkende beelden, met mooie persoonlijke verhalen. Vulkanen en de Filipijnen, een actuele combinatie. Ik vraag me soms wel eens af: al het natuurschoon dat je ons laat zien, hoe kwetsbaar is dat nu met alle klimaatverandering? Je zou jouw foto’s prima kunnen gebruiken als een middel om aandacht te vragen voor natuurbeheer en duurzaamheid. In elk geval is het mooi om te zien in deze tijden dat er mensen zijn zoals jij die de pracht van de natuur onder de aandacht brengen – ook als dat gepaard gaat met ontberingen!

    Reply
    • 30 juli 2020
      Permalink

      Hoi Maarten, dank voor je mooie reactie weer! De Filipijnen is helaas één van de landen die naar verwachting het zwaarst getroffen zullen worden door klimaatverandering. Extreme hitte en neerslag, nog heftigere stormen, zeespiegelstijging… Tenzij er de komende jaren eindelijk actie zal worden genomen maak ik me dus erg veel zorgen om de toekomst van dat mooie land 🙁

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *