Triglav – Deel 3: Zois’ klokje en ander natuurschoon

Paar weekjes later dan gepland (tja, drukke studie…), maar hier is dan eindelijk deel 3 van de Triglav-blogjes! We waren vorige keer geëindigd met de heftige beklimming van de Triglav. Daarom doen we het de laatste dagen wat rustiger aan, zodat onze pijnlijke spieren en beblaarde voeten even kunnen bijkomen. Na lekker uitgeslapen te hebben, gingen we op pad naar Juliana, de oudste botanische tuin in een natuurlijke setting in Slovenië. Hier zijn allerlei alpiene planten te bewonderen, die op hun beurt weer een heleboel verschillende insecten aantrekken. Perfect plekkie voor mij dus!

Een graafwespje, weer eens wat anders dan anders vastgelegd

Het viel me op dat op een van de brede wespenorchissen wat bladluizen zaten met bijbehorende “luizenmelkers”. Dit zijn mieren die zoetstoffen van de luizen aftappen, in ruil voor de bescherming die hun wordt geboden. Deze combinatie van mieren en orchideeën zorgt dan ook voor een fraai plaatje, alleen een beetje jammer dat de bladluizen niet echt te zien zijn.

Rode mieren op een brede wespenorchis

Mijn volgende onderwerp bleek klein te zijn, heel erg klein, maar toch opvallend: de felrode fluweelmijt. Het beestje bevond zich binnenin een bloem van een alpiene klokjesbloem, de Campanula thyrsoides.

De fluweelmijt, aan de wandel in een klokjesbloem

Dazen zijn ook leuk om te fotograferen; met hun grote, veelkleurige ogen heb je altijd prijs. Gelukkig bleef deze op de bloem zitten, want als ze steken zijn ze natuurlijk minder leuk…

Een mooie daas in de botanische tuin

Daarna was het mooi geweest en zijn we naar de bron van de Soča gegaan, de bekendste rivier van het gebied. Daar in het bos kreeg ik eindelijk de kans om een bloemetje te fotograferen dat ik in de vakantie al regelmatig was tegengekomen, maar waar ik nooit echt de tijd voor had genomen: het alpenviooltje. Eigenlijk is dit geen viooltje, maar een cyclaam die die naam gekregen heeft vanwege de aangename geur die hij verspreidt. Deze verwarrende naamgeving maakt het plantje er natuurlijk niet minder mooi op! Met mijn Trioplan-lens heb ik een foto gemaakt die ik zelf erg geslaagd vind.

Het alpenviooltje, een prachtig plantje dat volop voorkomt in de Julische Alpen

Die avond hebben we in hetzelfde veldje gegeten als een paar avonden eerder. Toen werden we verwend met een mooie zonsondergang over de bergen, maar deze keer was de wereld om ons heen gehuld in een sluier van mist en wolken. Over de bomen staken uit de mist nog net wat bergtoppen tevoorschijn, nauwelijks meer zichtbaar. Van dat bijzondere moment heb ik de volgende foto gemaakt, die ik in zwart-wit nog net wat sterker vond.

Mistige bergtoppen achter de duistere bomen

De volgende dag was het helaas al weer tijd om terug te gaan naar Nederland. Wel hebben we ’s ochtends nog even de tijd genomen voor een laatste bergwandeling. De mist van de avond ervoor was nog niet opgetrokken en in de bergen hing een magische stilte. Ik had gehoopt nog een paar leuke vlinders tegen te komen, maar met deze koude mist was de kans dat die zouden vliegen minimaal. Wel was ik helemaal door het dolle toen ik eindelijk een plantje tegenkwam waar ik al de hele vakantie naar gezocht had: de Campanula zoysii, een plant die officieel geen Nederlandse naam heeft, maar die ik naar de ontdekker “Zois’ klokje” heb gedoopt.

Zois’ klokje, onmiskenbaar vanwege de bijzondere bloemvorm

De voornaamste reden dat ik Zois’ klokje zo graag wilde zien, is dat dit plantje hét symbool is voor de Sloveense Alpen. Daarbuiten komt het eigenlijk ook nauwelijks voor. Met wat geluk kun je het klokje daar tegenkomen in spleten van kalksteenrotsen boven de 1.500 meter hoogte. De mistige omstandigheden van die morgen gaven mij de mogelijkheid een unieke foto te maken, waarin zowel het plantje als zijn leefomgeving perfect tot zijn recht komt!

Zois’ klokje in zijn leefomgeving, een van mijn persoonlijke favorieten van de vakantie!

Daarna bleek het toch nog tijd voor vlinders te zijn! Door het hoge gras goed te doorzoeken stuitte ik op deze bergerebia, een klein vlindertje dat in enkele Europese gebergten voorkomt. Deze vlinder was ik het jaar ervoor ook al in Oostenrijk tegengekomen. Toen had ik alleen de onderkant op de foto gekregen (zie hier het blogje), nu juist de bovenkant.

Erebia’s, lastig om te determineren, prachtig om te fotograferen

Een andere erebia die zich liet zien was de bontoogerebia. Een struik bood mij een leuk doorkijkje naar deze vlinder, dus besloot ik te doen wat ik het liefste doe: alle compositieregels overboord, lekker mijn eigen gevoel volgen!

Misschien niet ieders smaak, maar zelf vind ik het wel een geslaagd beeld!

De laatste vlinder van de vakantie was een alpenhooibeestje, die in de Julische alpen de grens van zijn verspreidingsgebied kent. Ik had niet verwacht die hier te zien, dus dat maakte deze ontmoeting des te leuker!

Een mooi licht plaatje om mee af te sluiten!

Met dit alpenhooibeestje is er een eind gekomen aan mijn avonturen in Slovenië. Het is een geweldige vakantie geweest en ik kan iedereen die van natuur of avontuur houdt dit gebied ten zeerste aanraden. Hopelijk hebben jullie mee kunnen genieten van al het moois dat Triglav te bieden heeft!

2 Reacties op “Triglav – Deel 3: Zois’ klokje en ander natuurschoon

  • 11 maart 2019 at 15:15
    Permalink

    Wat een bijzondere reis, met al weer prachtige foto’s Quinten!

    Reply
  • 3 juni 2019 at 08:24
    Permalink

    Quinten je hebt weer goed je best gedaan. Prachtige foto’s, heel apart. Die kan je niet zomaar met een gewoon cameraatje maken. Jij hebt daar de juiste apparatuur voor. Geweldig!!!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *