Ongeboren gentiaanblauwtjes

In het Luttenbergerven bij Lemelerveld komt een bijzondere vlinder voor, die niet alleen in Nederland maar in heel Europa ernstig bedreigd wordt: het gentiaanblauwtje. Deze vlinder leeft in vochtige heidegebieden en in blauwgraslanden, twee typen landschappen die steeds zeldzamer worden. Mijn doel was echter niet om de vlinders te fotograferen, maar de eitjes. Natuurlijk zou een foto van een volwassen vlinder mooi meegenomen zijn, maar gentiaanblauwtjes zijn redelijk onopvallend, in tegenstelling tot de vele eitjes die gemakkelijk op de zeldzame waardplant klokjesgentiaan te vinden zijn. Wanneer de rupsen uit de eitjes kruipen, vreten ze zich meteen de bloemknop in, waar ze aan het zachte vruchtbeginsel beginnen te knabbelen. Na een paar dagen kruipen ze weer naar buiten en laten ze zich op de grond vallen, vanwaar ze worden meegenomen naar een mierennest door een bepaald soort mieren, die denken dat de rups een van hun eigen larven is. Hier worden ze door de mieren beschermd en gevoed met mierenlarven, eitjes en prooien, in ruil voor een zoetige vloeistof die de rups afscheidt waar de mieren dol op zijn. Aan het begin van de volgende zomer verpopt de rups en een paar weken later kruipt er een vlinder uit de pop. Nu hebben de mieren in de gaten dat er een indringer in hun nest is en vallen ze de vlinder met z’n allen aan. Die rent dan voor zijn leven, zo snel mogelijk het nest uit! Deze bijzondere levenswijze is helaas wel de reden dat het gentiaanblauwtje zo sterk wordt bedreigd: als het te droog is kunnen de klokjesgentianen niet overleven en als het te nat is verzuipen de mieren waarvan ze afhankelijk zijn… Wat een kwetsbare vlinder… Op de weg naar het Luttenbergerven ontdekte ik langs een weg in het bos nog een paar brede wespenorchissen, waarbij er wat mieren over de bloemen liepen. Het begon toen precies een beetje te miezeren, dus een van de mieren ging schuilen onder een bloem.

Mier op brede wespenorchis
Een klein miertje tussen de enorme bloemen van de brede wespenorchis

In het Luttenbergerven is het gentiaanblauwtje niet de enige bijzondere vlinder, ook de aardbeivlinder en de zilveren maan komen hier nog in redelijke aantallen voor. De vliegtijd van de aardbeivlinder is al een tijdje afgelopen, maar van de zilveren maan heb ik toch wel een aantal tientallen exemplaren zien vliegen. En dat is maar goed ook, want dit is een van de mooiste dagvlinders die ons land rijk is!

Zilveren maan rustend op een bloem
Wat heeft de zilveren maan toch een prachtige vleugeltekening!

De eitjes van het gentiaanblauwtje had ik ook al vrij gauw gevonden. Omdat het weer nogal somber was, waren de bloemen van de klokjesgentiaan dichtgevouwen, maar op de foto is dit misschien nog wel mooier dan wanneer de bloemen open geweest waren! De eitjes zijn ongeveer zo groot als een speldenknopje, maar gelukkig steekt hun witte kleur goed af tegen de blauw met groene bloemen. Volgens mij betekent het bruine randje rondom de eitjes dat de rupsen de bloem al zijn ingekropen., maar aan de eitjes zelf is niet te zien of er nog wat in zit.

Twee eitjes van het gentiaanblauwtje
Close-up van de klokjesgentiaan met twee eitjes

Helaas waren de volwassen vlinders onvindbaar, maar ik ben erg tevreden met de foto van de eitjes die ik heb gemaakt. Maar ach, dan heb ik de volgende keer tenminste ook weer een goede reden om dit mooie gebied te bezoeken!

3 thoughts on “Ongeboren gentiaanblauwtjes

  • 14 augustus 2016 at 19:51
    Permalink

    Wat een mooie reportage weer. Ik heb weer iets geleerd!

    Reply
  • 14 augustus 2016 at 20:49
    Permalink

    Interessant! Mooie foto’s weer! Wat is de zilveren maan een schitterende vlinder!

    Reply
  • 15 augustus 2016 at 17:30
    Permalink

    Schitterende foto’s!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *