Ode aan een vogelspin

Het was al laat, kwart over tien,
Een gure, natte, koude avond.
‘k Heb zojuist mijn spin gezien,
Plat op haar rug, daar op de grond.

“Dat komt wel goed”, dacht ik meteen,
“Haar oude vel, daar kruipt ze uit.
Morgen loop ik daar weer heen,
Heeft Aurea een nieuwe huid.”

’s Morgens vroeg ging ik gauw gluren,
Had ik nu mijn spin weer terug?
Ik schrok enorm, na al die uren,
Immer roerloos op haar rug.

Een lege vervelling van Aurea

Online zoeken mocht niet baten,
‘Niet verstoren’ het devies.
’n Traantje heb ik toen gelaten,
Overtuigd van mijn verlies.

Verwarming stond al gloeiend rood,
Luchtvochtigheid ging fors omhoog.
“Misschien gaat ze nu toch niet dood”,
Een hoop die meer en meer vervloog.

Ze lag daar maar, geen krachten meer,
Een strijd die leek te zijn gestreden.
‘k Sproeide water op haar neer,
Iets wat ik eerder had vermeden.

Detailfoto van een herboren Aurea

’n Wanhoopspoging was het zeker,
Maar het water deed zijn werk.
Dat huidje was nu toch wat weker,
En de spin, wat was ze sterk!

Na wat eeuwen leek te duren,
Was ze eindelijk weer vrij.
Zeventien tergend lange uren,
Wat was ik trots, wat was ik blij!

Een marathon tegen de klok,
Een lang gevecht, o zegt het voort:
Mijn Aurea, daar in het hok,
Is houdster van een nieuw record!

3 Reacties op “Ode aan een vogelspin

  • 6 oktober 2020
    Permalink

    Ah Quinten, gelukkig. Goed gehandeld hoor. Je kon je trouwe vriendje toch nog niet missen he.

    Reply
  • 9 oktober 2020
    Permalink

    Hoi Quinten, bij het lezen van dit gedicht kwam onmiddellijk een liedje in mijn gedachten.Nl. Annabel van Hans de Booy. Heb er een eigen refrein opgemaakt: Aurea, het wordt niets zonder jou, Aurea.
    Gelukkig heb je hem kunnen redden.

    Reply
  • 10 oktober 2020
    Permalink

    Spannend, hoor! Gelukkig een happy end 🙂
    Aurea heeft duidelijk een gevoelige snaar geraakt 🙂

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *