Mijn vitamine O-tekort

Even vooraf: schrik niet! “Avonturen in Cambodja” gaat vanaf woensdag gewoon weer verder, maar ik vond het nu we halverwege zijn wel eens tijd worden voor wat afwisseling! 🙂

Een aantal vitamines krijg je binnen door netjes je groente en fruit te eten, andere door genoeg in de zon te lopen. Vitamine O is echter een ander verhaal: die krijg je binnen wanneer je omringd wordt door oranjetipjes. Niet iedereen heeft deze vitamine even hard nodig, misschien zijn er wel mensen die helemaal zonder kunnen, maar toen ik in Cambodja liep merkte ik wel dat ik een ernstig vitamine O-tekort had. Enorme heimwee had ik naar Nederland: niet naar mijn familie of vrienden, niet naar mijn katten of vogelspinnen, nee, ik miste de oranjetipjes… Toen ik terugkeerde in Nederland kon ik eindelijk op zoek, zodat mijn voorjaar ook officieel zou beginnen. Ondanks dat dit dus wat later gebeurde dan normaal, genoot ik extra veel van deze vlinders toen ik ze na een jaar eindelijk weer zag. Twee ochtenden achter elkaar heb ik de wekker enorm vroeg gezet, ruim voor zonsopkomst. De eerste ochtend was het zwaar bewolkt en was er maar weinig dauw: perfect weer om met low-key (onderbelichte foto’s met veel donkere tinten) en high-key (overbelichte foto’s met veel lichte tinten) te experimenteren. De low-key foto heb ik gemaakt toen het nog vrij donker was, niet eens van een oranjetipje, maar van een klein geaderd witje dat op een fotogenieke plek overnacht had.

In deze foto heb ik met een zaklamp het koolwitje van achteren enigszins belicht en de uitgebloeide paardenbloem met dauw veranderd in een discobal

De high-key foto heb ik wat later gemaakt, toen het al licht was. Ik heb een hoge pinksterbloem opgezocht met een oranjetipje erop, de camera laag opgesteld, zodat ik de grijze wolken als achtergrond had, en enorm overbelicht. Die techniek resulteerde in een witte achtergrond en een lichte vlinder en plant.

High-key pinksterbloem en oranjetipje

De tweede ochtend was alles compleet anders: de lucht was helemaal helder en omdat het zelfs licht gevroren had, was alles bedekt met een dun laagje rijp! Hoe uniek is dat, oranjetipjes met rijp! Ruim voor zonsopkomst ben ik al aan de slag gegaan met dit vrouwtje, want ik wist dat het einde verhaal zou zijn voor de ijskristalletjes wanneer de zon zou gaan schijnen.

Een ijskoud oranjetipje… Brrrr…

Na een tijdje kwam de zon op. Ik besloot de vlinder nu vanaf de andere kant te fotograferen, waardoor deze een prachtig wit randje kreeg door de eerste zonnestralen, die voorzichting over de rijpkristallen gleden.

het berijpte oranjetipje in de eerste zonnestraaltjes

Door mijn camera iets meer naar beneden te plaatsen en omhoog te richten, ontstond er echter een totaal ander beeld: Van de vlinder en de pinksterbloem resteren slechts een silhouet, terwijl de zon, behoorlijk afgestopt door de den waar deze doorheen scheen, onder het lage takje van de plant te zien is.

Silhouet van het oranjetipje, onder in het beeld is de pas opgekomen zon te zien

Andere delen van het veld lagen al wel volledig in de zon. De rijp was hier natuurlijk al verdwenen, maar met de zon van achteren lichtten de verschenen druppels op. Ik heb door het gras heen gefotografeerd, waardoor de kleuren wat zachter werden en de scherpte op veel plekken wat minder, behalve bij het mannelijke oranjetipje waar het mij om ging. Al deze factoren samen creëerden dit sprookjesachtige tafereel!

Een oranjetipje in het hoge gras, wat een magisch moment!

Tenslotte heb ik nog een heel ander plaatje, dat ik, ondanks dat het misschien niet helemaal in dit bericht past, toch graag met jullie wil delen. Ik wist een paar kilometer verderop namelijk een veldje met een groot aantal haften (eendagsvliegen), waar ik heen ben gegaan toen ik naar mijn mening voldoende vitamine O in mijn lijf had (dat wil zeggen: zo’n anderhalf uur na zonsopkomst). Op een van de vele scherpe boterbloemen die daar bloeiden, trof ik een slapende haft aan. Zoals wel vaker besloot ik recht tegen de zon in te fotograferen, die door de bomen scheen. Deze foto is het resultaat ervan, enerzijds behoorlijk duister, maar anderzijds toch ook kleurrijk en licht! De vele boterbloemen in de voor- en achtergrond zorgen voor een boeiende omgeving. Hoewel dit niet helemaal de reden was dat ik zo vroeg was opgestaan, vind ik dit misschien dus wel de mooiste foto van de ochtend!

Een slapende haft op scherpe boterbloem

Hopelijk hebben jullie weer met mij mee kunnen genieten van mijn eerste Hollandse blogje in bijna 2 maanden tijd! Met een beetje geluk hebben jullie zelf door het zien van deze foto’s ook wel wat vitamine O aangemaakt!

1 Reactie op “Mijn vitamine O-tekort

  • 16 mei 2017 at 21:32
    Permalink

    Prachtige opnamen van het oranjetipje!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *