Avonturen in Cambodja – Deel 2: Op tokeh-jacht

04-04-2017 (dag 7)

’s Morgens vroeg ben ik met een minivan vertrokken richting het ruige oosten van Cambodja, naar Mondulkiri. Ondanks dat dit de grootste provincie van het land is, is dit ook de dunst bevolkte. Ik zou daar gaan verblijven in een soort bungalowparkje met houten huisjes, een paar kilometer buiten de hoofdstad Sen Monorom. Eenmaal daar aangekomen heb ik mijn boek gepakt, ben ik in het hangmatje bij mijn huisje neergeploft, en heb ik de rest van de dag niks meer gedaan. Eventjes tot rust komen, omringd door vele kleurrijke vogels en insecten die de vreemdste geluiden maakten, heerlijk!

 

05-04-2017 (dag 8)

Ik ben lekker vroeg opgestaan om te voet de omgeving te gaan verkennen. Ik ben het park uitgelopen, een zandweg op, en ben het eerste stukje bos ingedoken waar ik langskwam. Al gauw wist ik deze nachtactieve mierenleeuwjuffer (volwassen mierenleeuw, lijkt op een soort kruising tussen een gaasvlieg en een waterjuffer) te spotten die zich voor mij verborgen hield. Het beestje was klein, had een geweldige schutkleur en klemde zich strak tegen een takje aan. Hoe ik hem ooit heb ontdekt is me nog altijd een raadsel, maar ik ben er wel blij mee!

Een mierenleeuwjuffer, op de foto goed te zien, maar in het echt bijna onzichtbaar

Verder zag ik dat in sommige bomen een soort nesten zaten, die bestonden uit aan elkaar geplakte bladeren. Dit bleek het werk te zijn van de groene wevermier. Bijna alle mieren van deze in bomen levende soort zijn oranje van kleur, maar de koningin is groen-bruinachtig. De mieren maken hun nest van boombladeren, die ze aan elkaar vastmaken met een soort zijde die de larven kunnen produceren. In zo’n mierennest is het een drukte van jewelste…

Nest van de groene wevermieren

Echter bleven niet alle mieren veilig in hun geknutselde huisje zitten, sommige gingen op avontuur…

Groene wevermieren op avontuur!

Op dat moment prikte er iets in mijn voet. En in mijn andere voet. Au, au, au, op de grond bleken er ook genoeg mierennesten te zijn en ik stond er middenin! Snel veegde ik de mieren van mijn schoenen af en sprintte ik het bosje uit. Dan maar even op de zandweg blijven! Daar bleek ook nog wat Cambodjaanse wildlife te leven: op een varen langs de kant van de weg trof ik een minuscuul bidsprinkhaantje aan. Geweldig! Ik ben dol op bidsprinkhanen! Terwijl het beestje mij aankeek en bedenkelijk aan zijn hoofd krabde, maakte ik snel een foto. De groene varen en het rode zand in de achtergrond bleken goed te combineren met het beige diertje!

Een minuscuul bidsprinkhaantje langs de zandweg

Intussen waren de wolken enorm donker geworden en hoorde ik het hard donderen in de verte. Drup. Drup. Drupdrupdrup. Binnen een halve minuut was het aan het stortregenen. Ik rende terug naar het park en heb, behoorlijk doorweekt, geluncht in het restaurant. Pas toen het begon te schemeren, stopte het met regenen. Maar in de avond werd het pas echt leuk in Mondulkiri: “To-keh! To-keh! To-keh!” Dat is de lokroep die de mannetjes van een enorme gekko, met de toepasselijke naam ‘tokeh’ maken. Tokehs kunnen tot wel 35 centimeter groot worden en hebben een prachtige grijsblauwe kleur met oranje vlekken. Door hier te klikken kun je meer lezen over deze ongelofelijk mooie beesten en een geluidsfragmentje met de kenmerkende roep beluisteren. Gewapend met mijn zaklamp en camera ben ik in het pikkedonker op tokeh-jacht gegaan, maar helaas zonder succes… Dan maar naar bed.

 

06-04-2017 (dag 9)

Hoera! De hele dag regen! ’s Avonds, toen de ergste bui voorbij was, ben ik wel weer even op tokeh-jacht geweest, maar weer zonder resultaat.

 

07-04-2017 (dag 10)

Met wat lichte motregen ben ik in de ochtend begonnen aan een lange wandeling. Een hond die bij het park hoorde, had besloten dat hij met me mee wilde, gezellig! Net als een paar dagen geleden ben ik het bos ingegaan. Na zo’n honderd meter werd ik echter plotseling belaagd door 3 grote grommende honden die in cirkels om mij heen gingen lopen! Gelukkig week de hond die met mij op pad was niet van mijn zijde en zorgde die er door hard terug te grommen voor dat de andere honden mij niet aanvielen. Op die manier heb ik de weg weer veilig weten te bereiken. Wat een prachtbeest! Intussen was het helemaal gestopt met regenen en kwam de zon zelfs zo nu en dan tevoorschijn. Ook niet ideaal met die temperaturen, maar met dat weer kon ik tenminste wandelen! De eerste vlinders begonnen ook weer te vliegen, zoals deze Amata sperbius, een dagactieve nachtvlinder uit de familie van de beervlinders.

Amata sperbius, een beervlinder met grotendeels doorzichtige vleugels

Ik kwam ook nog een andere nachtvlinder tegen: Aegocera bimacula, uit de familie van de uilen. Dit is zonder twijfel een van de prachtigste vlinders die ik ooit heb gezien!

De ongelofelijk mooi gekleurde Aegocera bimacula

Een stuk verderop was ik weer eens van het pad afgedwaald. Ik had van tevoren bedacht dat ik in Cambodja op de paden wilde blijven, vanwege de naar schatting 4 tot 6 miljoen landmijnen die verspreid door Cambodja liggen, een overblijfsel van de Rode Khmer, maar in de praktijk bleek dit voor mij toch tamelijk onmogelijk. Ik ging achter een vlinder aan, die me helaas te snel af was, maar onder een blad ontdekte ik wel een grote hoeveelheid mieren die luizen aan het ‘melken’ waren voor hun honingdauw. In ruil daarvoor worden de luizen door de mieren beschermd tegen natuurlijke vijanden, zoals het lieveheersbeestje. Het zonlicht dat van bovenaf door het blad valt maakt er echt een magisch plaatje van!

Mieren die luizen ‘melken’ voor hun honingdauw

Naast de nachtvlinders die al voorbij zijn gekomen, vlogen er ook wat dagvlinders. Een leuke soort die op veel plekken vloog, was de ‘common five-ring’ (ypthima baldus). De zandogen zijn sowieso mijn favoriete familie van de vlinders, dus hoewel deze vlinder geen spectaculaire kleuren en enigszins beschadigde vleugels heeft, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om hem niet in dit bericht te plaatsen.

Een ‘common five-ring’ in Mondulkiri

Toen ik terugkwam van mijn wandeling was het al laat en kon ik gelijk avondeten. In het donker ben ik voor de laatste keer op zoek gegaan naar de grote gekko’s, en, wonder boven wonder, met succes deze keer! Op de boom direct achter mijn huisje zat een juveniele tokeh! Met een plastic zakje als geïmproviseerde diffuser op mijn flitser (anders is het licht zo fel) heb ik de gekko voorzichtig benaderd.

De tokeh op een boomstam. Door het gebruik van de flitser ontstaat er een mooi lijnenspel van licht en schaduw op de boom

Naarmate ik dichterbij kwam, draaide de tokeh van mij weg. Gelukkig kon ik nog net een foto van dichtbij maken voordat het beest naar de top van de boom sprintte!

De briljant gekleurde kop van de tokeh

Daarna kon ik tevreden naar bed gaan. ik had inmiddels besloten om de volgende dag naar Sen Monorom te wandelen en te kijken of ik nog wat langer in deze omgeving kon blijven. Misschien kon ik zelfs wel een jungle trek doen!

6 Reacties op “Avonturen in Cambodja – Deel 2: Op tokeh-jacht

  • 8 mei 2017 at 12:09
    Permalink

    Weer wat geleerd. Een dagactieve nachtvlinder? Moet ie in de nacht niet juist actief zijn? En maar goed dat je het spannende hondenverhaal nu pas openbaar maakt. Je bent gelukkig weer veilig thuis

    Reply
    • 10 mei 2017 at 16:34
      Permalink

      Hoi Marjan,
      Ja, de meeste nachtvlinders zijn natuurlijk ’s nachts actief. Toch zijn er ook redelijk wat soorten, zelfs hier in Nederland, die ook overdag rondvliegen en voedsel zoeken. Een paar bekende voorbeelden zijn de sint-jacobsvlinder en de kolibrievlinder.
      En ik kan wel vast vertellen dat er nog veel spannendere avonturen aan zitten te komen dan die honden… 😉

      Reply
  • 8 mei 2017 at 15:58
    Permalink

    Wat heb je weer een mooi verhaal geschreven Quinten met prachtige foto’s .
    Ik kijk al weer uit naar je volgende verhaal.
    Je kan er wel een boek over schrijven!

    Reply
    • 10 mei 2017 at 16:36
      Permalink

      Bedankt! Maar ik denk dat ik nog eventjes zal wachten met dat boek tot ik de volgende keer minimaal een half jaar ben wezen backpacken…

      Reply
  • 9 mei 2017 at 16:48
    Permalink

    Wat een avonturen, Quinten! Vooral met die grommende honden! Gelukkig ben je weer heelhuids thuis gekomen. Prachtige foto’s!

    Reply
    • 10 mei 2017 at 16:37
      Permalink

      Bedankt Tineke!

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *