Winterse natuur – Deel 4: ruige rijp

Ruige rijp. Wat een fantastisch natuurfenomeen. Het is net als gewone rijp, maar dan… rijpiger. Rijp dat een treetje hoger staat in de trappen van vergelijking. Misschien wel twee, of zelfs helemaal bovenaan de trap. Ik weet het niet. Maar de overweldigende schoonheid van ruige rijp is mij half januari weer eens goed duidelijk geworden!

Voor het ontstaan van ruige rijp moet het hard vriezen, het moet mistig zijn, en het mag niet te hard waaien, anders kunnen de fragiele rijpstructuren beschadigd raken. Anderhalve maand geleden waren alle omstandigheden een paar dagen lang precies goed waardoor Nederland wit kleurde. Niet door sneeuw, maar door rijp! Op dat soort dagen gaat mijn fotografenhart sneller kloppen en ben ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op pad, mooie plaatjes scoren! Voor mijn eerste foto had ik al snel bedacht wat ik precies wilde: ik stond aan de oever van de Vecht met aan de overkant twee grote wilgen. Nou wilde ik daar een foto van hebben, symmetrisch door de weerspiegeling in het water, met ergens in de foto één of meerdere vogels. Ik zette mijn camera op het statief, controleerde nog even snel alle instellingen, en wachtte geduldig af… Toen er na een paar minuten plotseling een meeuw vloog aan de overkant, drukte ik op het knopje van de draadloze afstandsbediening en liet ik de camera een paar seconden lang ratelen. Ik ben zeer te spreken over het resultaat dat dat opleverde!

Al bij poging 1 een meeuw, precies tussen de wilgen in! Wat een mazzelaar ben ik…

Daarna ben ik iets dichter op de rijp gekropen. Zo’n landschapsfoto is natuurlijk leuk, maar van dichtbij is pas echt goed te zien hoe de rijp zich manifesteert op de takken en rietstengels rondom de Vecht: in de vorm van grote witte stekels. Dat heeft te maken met de manier waarop de ijskristallen zich aan elkaar hechten. Doordat de meeste naalden in de onderstaande foto naar links staan, is goed te zien dat de wind uit die richting kwam; rijp groeit namelijk tegen de windrichting in.

Ruige rijp op planten bij de Vecht, met linksboven wat tegenlicht voor een speels effect

Tegen de tijd dat ik bij foto 3 was aangekomen, was de zon tevoorschijn gekomen en de lucht blauw geworden. Met de ultragroothoeklens op mijn camera ben ik toen in een oude knotwilg gaan zitten, waarvan de halve stam verdwenen was. Daar heb ik een foto gemaakt die uit drie delen bestaat: In de voorgrond de binnenkant van de stam, bovenin de berijpte takken van de wilg en onderin door een gat in het hout nog een mini-landschapje, bestaande uit een rij witte bomen in de verte. Al met al best een geslaagde foto, al zeg ik het zelf.

Een witte wereld vanuit de binnenkant van een knotwilg

Maar ik was nog niet klaar bij de Vecht. Ik wilde nog een foto hebben die anders was dan wat ik tot dan toe had gemaakt. Aan de waterkant ben ik gaan experimenteren met een tak bevroren elzenkatjes. In het water was de felle weerspiegeling van de zon zichtbaar, zo kwam ik op het idee om extreem te gaan onderbelichten. Op die manier is het volgende abstracte beeld ontstaan.

Elzenkatjes met rijp boven de Vecht, zwaar onderbelicht

Toen vond ik het mooi geweest en ben ik doorgefietst naar het Rechterense Veld, even kijken wat daar te beleven viel. Behoorlijk wat, bleek toen ik er arriveerde. Net zoals de rest van Nederland, was ook deze plek magisch mooi. De zon verdween op dat moment achter de wolken en het licht werd prachtig. Met behulp van een grijsfilter kon ik een lange sluitertijd gebruiken, waardoor er in de wolken wat beweging is toegevoegd. Het wazige zonnetje dat door de wolken heen schemert maar het gehele plaatje nogal mysterieus.

Het Rechterense Veld in winterse sferen

Inmiddels liep de dag al op zijn eind, dus vond ik het een mooie tijd om naar huis te gaan. Onderweg heb ik nog een tussenstop gemaakt bij een berkenbos, waar een blauwe lucht met schapenwolkjes zorgde voor de perfecte achtergrond.

Wit met blauw is vaak een mooie combinatie!

Maar de lucht werd nog veel mooier dan dat. Tegen zonsondergang kleurde de lucht prachtig roze, een kleur die het blijkbaar ook erg goed doet met witte berijpte bomen. Veel mooier dan dat kun je zo’n dag niet afsluiten volgens mij. Soms hoeft een foto maar voor een klein deel gevuld te zijn om geslaagd te zijn. Hier vind ik dat zeker het geval!

50 tinten roze boven de witte bomenrij

En met deze foto komt er een einde aan deze winterse serie! Hopelijk hebben jullie ervan genoten, zowel van dit bericht als van de vorige drie. Ik heb me in ieder geval zeker vermaakt met het maken van de foto’s! Hopelijk zie ik jullie binnenkort weer terug voor het volgende, “gewone” bericht, dat wél over insecten zal gaan!

2 Reacties op “Winterse natuur – Deel 4: ruige rijp

  • 1 maart 2017 at 00:31
    Permalink

    Deze nieuwe bijdrage is weer prachtig!

    Reply
  • 1 maart 2017 at 14:31
    Permalink

    Quinten je weet ook ieder seizoen weer prachtige foto’s te maken zeg. Deze wintertaferelen met sneeuw en rijp zijn ook schitterend. Ben benieuwd naar de volgende foto’s die je waarschijnlijk weer in het voorjaar gaat maken.

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *