Mijn jaarlijkse bandheidelibellenfeestje

Zoals elk jaar ben ik ook nu weer op pad geweest om een van de meest majestueuze schepsels van Nederland vast te leggen, een beestje dat luistert naar de naam bandheidelibel. Alleen was ik deze keer niet alleen: een vriend van me, Thorsten, vond het leuk om ook een keer mee op pad te gaan. Normaal fotografeert hij veel als hij op reis is (op Instagram is hij te vinden onder de naam Thorstentravels, misschien leuk voor jullie om te volgen!) of fotografeert hij grotere dieren. Libellen waren dus iets heel nieuws voor hem. De omstandigheden ’s morgens vroeg waren gelukkig veelbelovend: heldere lucht, redelijk wat dauw en bandheidelibellen in overvloed. Logisch dus, dat Thorsten zich meteen op de libellen stortte, ook al zou het nog even duren voor de zon opkwam. Ik vind zijn eerste bandheidelibellenfoto’s erg geslaagd!

Je allereerste bandheidelibel en dan meteen een foto maken met zo’n sterke compositie en lijnenspel! (foto gemaakt door Thorsten)
Een flinke dosis dauw erop maakt ze natuurlijk nog vele malen mooier! (foto gemaakt door Thorsten)
Bij deze foto vind ik vooral de subtiele ochtendkleuren goed combineren met de libel (foto gemaakt door Thorsten)

Terwijl Thorsten daar druk mee bezig was, was ik op zoek naar… Nou ja, naar wat eigenlijk? Een bandheidelibel op een briljante plek? Een ander spectaculair schouwspel? Eigenlijk was ik vooral de tijd aan het doden tot zonsopkomst, maar desondanks ontdekte ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien: twee gewone pantserjuffers hadden namelijk in paringstandem overnacht!

Tja, dat is ook een manier om de nacht door te komen…

Intussen kwam het magische moment van de zonsopkomst steeds dichterbij. Thorstens camerabatterij had het helaas begeven, maar zijn mobiel bood gelukkig uitkomst!

De zon komt al bijna op… (foto gemaakt door Thorsten)
Een iets andere hoek, maar wel een heel andere foto (foto gemaakt door Thorsten)

Toen was het ook voor mij tijd om met mijn lievelingslibellen aan de slag te gaan. De zon was inmiddels verschenen en liet haar gouden stralen over ons decor glijden. Wel een heel nat decor, zo bleek toen ik mijn statief niet goed had vastgezet en de camera met de lens naar beneden in het gras zakte. Inwendig vloekend veegde ik het ergste vocht een beetje weg, maar toen ik begon met fotograferen maakte mijn hart een sprongetje: wat een gaaf effect!

Zo kan een foutje leiden tot een unieke foto, die ik anders nooit op deze manier had kunnen maken!

Thorsten genoot ook met volle teugen van het heerlijke warme licht en maakte zijn eigen zonsopkomstplaatje. Persoonlijk vind ik dit een van zijn beste foto’s van de ochtend!

Vaak ziet flare er niet uit, maar hier vind ik het echt wat toevoegen! (foto gemaakt door Thorsten)

Ik was inmiddels nog iets dichter op de libel gekropen en heb ik mijn mooiste foto van de ochtend gemaakt (vind ik zelf tenminste). Het licht was perfect en de natte lens maakte het nog zoveel mooier!

Toen ik dit beeld zag, was ook mijn ochtend helemaal geslaagd!

Door de camera iets meer naar boven te richten, naar de lichtere lucht, werden de banden op de vleugels nog wat beter zichtbaar.

Nóg minder bandheidelibel dan in de vorige foto, maar ik vind het wel wat hebben…

Daarna was het tijd om de foto die ik in mijn hoofd had te verwezenlijken, eentje waarvoor ik met mijn groothoeklens aan de slag moest. In de praktijk bleek mijn idee toch niet zo geweldig uit te pakken, maar toch heb ik iets in die richting kunnen maken waar ik erg tevreden over ben. Bij het maken van dit plaatje zat ik met mijn lens nog maar enkele millimeters verwijderd van de libel!

Bandheidelibel met een groothoeklens. Wel iets anders dan ik hem in gedachten had, maar zeker niet minder mooi!

Toen we allebei tevreden waren met wat we hadden en wilden vertrekken, ontdekten we toch nog iets interessants: een uiterst zeldzame geelvlekheidelibel! Achteraf bleek het om de veel algemenere zwervende heidelibel te gaan, natuurlijk ook een leuke soort om tegen te komen, maar desondanks een beetje een tegenvaller. Waarschijnlijk kunnen jullie wel zien waarom ik de libel in eerste instantie verkeerd benoemde…

De geelvlekheidelibel die later een zwervende heidelibel bleek te zijn

Het was een heerlijk ochtendje geweest, mijn jaarlijkse bezoekje aan de bandheidelibellen zat er weer op. Toch kreeg ik een paar dagen later een idee voor een foto met een bandheidelibel, dat ik graag wilde uitvoeren. Daarom ben ik zelf nog een tweede keer op pad gegaan. Helaas kwam er weer weinig terecht van wat ik in mijn hoofd had, omdat de bandheidelibellen niet op de goede plekken zaten. Misschien volgend jaar… Maar ja, het kwam er dus op neer dat ik moest improviseren. Zon was er niet. Wel veel dauw. Heel veel dauw. Daarom ben ik met mijn zaklamp gaan experimenteren, met verrassend mooi resultaat!

Duizenden kleine diamantjes…

Omdat ik niet echt wist wat ik er verder nog mee aanmoest, besloot ik het hierbij te laten. Toch kon ik op de terugweg alles weer uit de tas halen toen ik een oud, versleten exemplaar van de gewone oeverlibel zag zitten in het gras, waar ik graag wat mee wilde proberen. Nadat ik een tijdje verschillende dingen had uitgeprobeerd, was ik toch het meest tevreden over één foto: een foto met slechts wat scherpte in de hoek, een foto met een ijskoude, blauwe witbalans, een foto die je hieronder kunt bewonderen!

Om maar even bij het thema van diamanten te blijven

Hopelijk hebben jullie van dit blogje kunnen genieten. Thorsten en ik zijn er beiden best trots op! Voorlopig is dit het laatste wat jullie van mij zullen horen, omdat mijn camera momenteel gerepareerd wordt. Waarschijnlijk gaan daar nog wel een aantal weken overheen, omdat Nikon het druk heeft na de vakantieperiode, waarin schijnbaar nogal veel mensen hun camera hebben gesloopt. Tja, dan maar even geduld hebben…

6 thoughts on “Mijn jaarlijkse bandheidelibellenfeestje

  • 16 september 2017 at 19:58
    Permalink

    Was echt heel vet!

    Reply
    • 16 september 2017 at 20:02
      Permalink

      Zeker! Laat maar weten als je nog een keer mee wil 😉

      Reply
  • 17 september 2017 at 09:49
    Permalink

    Wat een super mooie foto’s weer quinten! Erg leuk ook je blog, je schrijft op een manier dat ik constant benieuwd ben naar je volgende foto! Moet je wat mee gaan doen? Groetjes (en sterkte dat je je camera nu zo lang moet missen 🙁 )

    Reply
    • 17 september 2017 at 15:19
      Permalink

      Dank je Sanne! Fijn om te horen dat mijn schrijfstijl in de smaak valt! En ja, het leven is zwaar zonder camera…

      Reply
  • 17 september 2017 at 13:58
    Permalink

    Prachtige foto’s van jullie allebei!

    Reply
    • 17 september 2017 at 15:20
      Permalink

      Bedankt Tineke!

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *