K(r)amperen in Zweden

De weersverwachting zag er niet goed uit. Koud. Nat. Wind. Toch verwachtte ik dat het allemaal wel mee zou vallen toen we met de tent naar Zweden vertrokken voor een relaxte gezinsvakantie. Veel ideeën voor foto’s had ik nog niet, ik wilde vooral genieten en ging vanzelf wel merken wat er op mijn pad zou komen. Bij aankomst op de camping bij Orrefors, waar we de eerste dagen wilden doorbrengen, was het droog. Ik begon al bijna te vrezen dat er een aangename vakantie aan zat te komen, maar gelukkig begon het even later te stortregenen, waardoor de camping in één grote vijver veranderde. Tegen de avond werd het droog en verdween het meer Orranäsasjön naast de camping in een dikke mist. Toen heb ik mijn eerste foto gemaakt vanaf de steiger: een eenzame schaatsenrijder, net gesprongen waardoor er wat subtiele kringen zichtbaar zijn.

De leegte die de foto uitstraalt symboliseert en beetje mijn gevoel over deze vakantie

De volgende dag begon een stuk beter: het was nog steeds winderig en koud, maar de zon liet zich nu tenminste ook af en toe zien. Daarom besloten we een wandeling rond het meer te maken, waarbij ik behoorlijk wat vlinders ben tegengekomen (zelfs een soort die ik nog niet eerder had gezien: het vals heideblauwtje!). Desondanks had ik niet zo veel zin om foto’s te maken, omdat de ‘standaardfoto’s’ waarmee ik de blogjes normaal gesproken vul me een beetje de keel uit begonnen te hangen. Op dat moment wist ik wat ik wilde met de vakantie: starten met een zoektocht naar een nieuwe stijl! Wat minder beestje centraal in beeld en wat meer, tja, abstractie? Daarom geen foto’s van de wandeling maar alleen eentje die ik ruime tijd na zonsondergang heb gemaakt.

Bomen, wolken, mooie kleuren… En dat allemaal 2 keer!

Omdat mijn geklaag anders vrij eentonig wordt, zal ik het er maar op houden dat de rest van de vakantie vrijwel hetzelfde verliep als de eerste twee dagen: behoorlijk wat regen, veel wolken en een enkele keer een wazig zonnetje. Graadje of 18 overdag, ’s nachts nog veel lager, waardoor we zelfs in een slaapzak, onder een deken en met alle kleren aan nog lagen te rillen van de kou. En altijd maar die kille wind… Gelukkig waren er rond de camping wel wat leuke plekjes te vinden om een beetje te experimenteren met mijn camera. Toch maar weer terug naar de schaatsenrijders, omdat die zo talrijk en makkelijk te vinden zijn. Deze keer echter niet in het meer, maar in een bosbeekje, zodat ik met een lange sluitertijd structuren kon creëren in het water en de eeuwige onrust van de schaatsenrijders in bewegingen uit kon drukken.

Dans van de schaatsenrijders. Veel kleur was er toch al niet, dus dan maar helemaal zwart-wit

Ook vloog er op deze plek een libel die ik nog niet kende: de gevlekte glanslibel. Een prachtig beestje met felgroene ogen, maar vanwege het lage kleurgehalte van de omgeving is ook deze foto door de zwart-witgenerator gegaan. Sowieso gaat het me bij dit beeld niet echt om de soort, elke libel was hier mooi geweest. Als ik een bekende fotograaf was geweest, had ik onder deze foto waarschijnlijk een inspirerende tekst geplaatst als “Slechts wanneer je de duistere kanten van het leven achter je durft te laten, zul je in staat zijn waar geluk te ervaren ~ Quinten Bulte, 2017 “. Nu ben ik dat (nog?) niet, dus dan kan ik die onzin gelukkig achterwege laten.

Een gevlekte glanslibel bij Orranäsasjön

Tijdens een andere wandeling, iets ten zuiden van het dorpje Målerås, kon ik het toch niet laten om voor één keer mijn doel van de vakantie te doorbreken. Ik vond in het bos namelijk twee parende valse heideblauwtjes op een dode tak. Links is het blauwe mannetje te zien en rechts het bruine vrouwtje (door de manier waarop de vlinders zaten helaas net niet helemaal scherp…). Toch vond ik het wel een leuk plaatje geworden!

Parende valse heideblauwtjes, mijn enige echte ‘standaardfoto’ in dit blogje

In het meertje Långegöl kwam ik nog wat bijzonders tegen: de waterlobelia. In Nederland is dit in het water groeiende plantje zeer zeldzaam, dus ik wilde graag van de situatie gebruik maken om een spetterende foto te maken! Daarvoor moest de zon wel even gaan schijnen, en toen die na een lange tijd wachten eindelijk even doorbrak, bleek dat die het wachten meer dan waard was geweest!

De waterlobelia, een zeldzaam mooi plantje in een sprankelende omgeving

Na zo’n heerlijke wandeling hoort natuurlijk ook een mooi einde van de dag. Vlak na zonsondergang bestond de lucht boven Orranäsasjön uit een heel palet aan zachte avondkleuren. Volgens de regel van derden is een foto vaak het mooist wanneer de horizon op 1/3e of 2/3e van de hoogte van de foto ligt. Zoals wel vaker heb ik schijt aan deze regel en heb ik de horizon bijna bovenaan de foto gelegd. Plat op mijn buik, met de camera slechts enkele centimeters boven het water heb ik een beeld gemaakt dat mij persoonlijk wel aanspreekt. Doordat ik geen groothoeklens, maar mijn macrolens gebruikt heb, is het water in de voorgrond ook helemaal niet scherp en onstaan er interessante structuren.

Deze foto is eigenlijk in alle opzichten anders dan de traditionele landschapsfoto’s. Misschien dat ik er daarom juist wel blij mee ben.

Op camping 2, bij het stadje Älmhult, bleek mijn toch al niet al te briljante vakantie nog wat erger te kunnen: voor de tweede keer in een jaar tijd was de sluiter van mijn camera kaduuk… Gelukkig merkte ik dat alleen aan het feit dat de geluiden van het openen en sluiten van de sluiter veel te lang duurden bij snelle sluitertijden. Foto’s maken ging nog wel, maar heb ik nauwelijks meer gedaan omdat ik vreesde dat de camera het net als vorig jaar na een paar foto’s helemaal zou begeven. Alleen op de laatste avond van de vakantie ben ik nog even op pad geweest naar natuurreservaat Höö. Dit prachtige stukje Zweden bevindt zich op een eilandje in het meer Möckeln. Het was de hele dag al behoorlijk zonnig geweest en het zachte licht van de bijna ondergaande zon was fantastisch. Zigzaggend rende ik over het wandelpad, zoekend naar een leuk onderwerp in dat mooie licht. Uiteindelijk kwam ik bij een vennetje, waar een enorme hoeveelheid pantserjuffers rondvloog. Pantserjuffers zijn de enige waterjuffers die in rust hun vleugels gespreid hebben. Daar heb ik op ingespeeld door een van de juffers met tegenlicht te fotograferen op een manier dat de vleugels op lijken te lichten.

Een pantserjuffer in tegenlicht, enkele minuten voor zonsondergang

Net als eerder is de precieze soort hier niet belangrijk, daar heb ik dan ook niet naar gekeken. Wel heb ik nog een andere foto gemaakt, waarbij ik gebruik heb gemaakt van de reflectie van de ondergaande zon in het ven. In deze lichtbol is het silhouet van de rustende pantserjuffer zichtbaar.

Nog een pantserjuffer met tegenlicht, zichtbaar in de reflectie van de zon

Met dit bericht is er officieel een eind gekomen aan al mijn vakanties en reizen in mijn tussenjaar. Binnenkort begin ik aan een studie in Wageningen en zal ik veel minder tijd hebben om te fotograferen en bloggen. Maar niet getreurd, de kwantiteit van deze website zal misschien wat naar beneden gaan, dus voor mij alleen maar een extra drijfveer om dat te compenseren met kwaliteit!

2 reacties op “K(r)amperen in Zweden

  • 17 augustus 2017 at 08:01
    Permalink

    Bedankt voor je leuke verslag. Veel succes in Wageningen !

    Reply
  • 24 augustus 2017 at 23:22
    Permalink

    Mooi hoor die abstracte foto,s. Ik zou er zo eentje willen gaan schilderen. Veel succes met je studie in Wageningen!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *