Eifel 2018 – Deel 2: Déjà vu

Tijd om verder te gaan waar we vorige week gebleven waren! Inmiddels hebben we het Wirfttal achter ons gelaten en staan er nog drie gebieden op het programma, die mij stuk voor stuk nogal bekend voorkomen (kijk dit blogje van vorig jaar maar…). Maar stiekem is het bezoeken van bekende plekken net zo leuk, want dat geeft mij een kans om eerdere foto’s te verbeteren! Allereerst het Rohrvenn, leefgebied van de prachtige moerasparelmoervlinder. Vorige keer waren alle exemplaren al behoorlijk afgevlogen, maar dit jaar was dat anders! En de grote hoeveelheid orchideeën maakte het al helemaal spectaculair! Maar laten we bij het begin beginnen…

Bij het begin beginnen. Letterlijk!

Helemaal mooi is het als zo’n vlinder dan op een van de orchissen gaat zitten. Beetje tegenlicht erbij en je hebt een mooi beeld te pakken!

Een moerasparelmoervlinder op een orchidee, best een ‘orchineel’ idee!

Ik zal toegeven, de vlinder op deze foto’s is telkens hetzelfde beest. Maar deze moerasparelvlinder vloog langzaam en de vleugels waren nog erg gaaf, dus waarom moeite doen?

De gluurder begluurd!

Oké, nog één fotootje om het af te leren…

Iets minder vlinder, iets meer bloem

Daarna was ik wel tevreden en besloot ik even te wachten tot Quiniver ook klaar was om te gaan. Desondanks kon ik het niet laten om nog een foto te maken, toen twee moerasparelmoervlinders besloten dat het tijd was om te paren!

Wat is er nou beter dan een moerasparelmoervlinder? Twee moerasparelmoervlinders!

Na het avondeten in Blankenheim besloten we daar ook nog even naar de beroemde kalkgraslanden te gaan voor de zonsondergang. Er was echter één probleem: de zonsondergang was er niet. Wel onweer. En dan is het niet heel fijn om in het open veld op zoek te gaan naar bijzondere planten. Gelukkig wist ik me een plek te herinneren met witte bosvogeltjes, orchideeën die -weinig verrassend- in het bos groeien. Toch nog iets te doen op zo’n regenachtige avond!

Met een zaklamp schijnen in een donker bos geeft vaak wel een bijzonder effect!

De volgende ochtend gingen we terug naar hetzelfde gebied, hopend op sleutelbloemvlinders en aangebrande orchissen. Die eerste vonden we helaas niet, maar wel de orchideeën! Gaaf, die had ik nog nooit gezien!

De aangebrande orchis: van boven naar beneden een vers, bloeiend en verwelkend bloempje

Helaas zat onze trip er toen al weer bijna op… Onze laatste stop was het Perlenbachtal, misschien wel het beroemdste vlindergebied van de Eifel. Hét beroemde beestje van deze plek is de blauwe vuurvlinder, het zal jullie dus niet verbazen dat ik me vooral daarop heb gericht. Hele felblauwe hebben we niet kunnen vinden, maar ik ben wel tevreden over onderstaande foto!

Een klein beetje blauw in een wereld van groen

Verder was mijn inspiratie wel zo’n beetje op voor het weekend. Ik heb voornamelijk gewandeld en genoten van de prachtige omgeving en de vele insecten, zonder mijn camera nog uit mijn tas te halen. Tenminste, totdat ik een bosbeekjuffer aantrof op een grashalm. Toch nog heeeeel even!

Vuistregel voor de Eifel: waar beekjes zijn, zijn bosbeekjuffers!

Nu was het toch echt klaar. Nog even met 180 km/u over de Duitse snelweg crossen en toen was ik helaas al weer thuis… Kon ik me gaan voorbereiden op mijn reis naar de Filipijnen twee dagen later, waar binnenkort uiteraard ook een blogje over komt!

One thought on “Eifel 2018 – Deel 2: Déjà vu

  • 26 juli 2018 at 09:32
    Permalink

    Je hebt weer mooie foto’s gemaakt hoor Quinten!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *